ทฤษฎี ,, ความรักกับวิทยาศาสคร์

ช่วงเกิดตัณหา

ตัณหาราคะถูกขับโดยฮอร์โมนเพศ ๒ ตัว คือ
เทศโทสเทอโรน (Testosterone) และ
เอสโตรเจน (Oestrogen)

เทศโทศเทอโรนเป็นฮอร์โมนที่ไม่ได้พบเฉพาะในผู้ชายเท่านั่นผู้หญิงก็มีเช่นกัน
เจ้าฮอร์โมนเพศสองตัวนี้เอง ที่ช่วยควบคุมอาการอยากได้โน่น อยากได้นี่ ของเรา


ช่วงคลั่งรัก

เป็นช่วงที่ทำให้ชีวิตเราผิดเพียนไป ไม่รับรู้ ไม่สนใจสิ่งรอบกาย ไม่กิน ไม่นอน
เอาแต่นั่งฝัน เพ้อ ละเมอถึงคนรัก อาการต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

ถูกควบคุมโดยสารสื่อประสาทที่เรียกว่า โมโนอะนิเนส (Monoamines) ซึ่งประกอบด้วย

โดพามีน (Dopamine) เป็นสารเคมีที่ช่วยให้สมองตื่นตัว
เช่นเดียวกับนิโคติน และโคเคอีน
นอร์เอพิเนฟรีน (Norepinephrine) หรือรู้จักกันในนามของ
อะดรีนาลิน (Adreanalin)
ที่เป็นตัวการทำให้เราเหงื่อแตกและหัวใจเต้นรัวยามตื่นเต้น

เซโรโทนิน (Serotonin) หนึ่งในสารสำคัญที่ทำให้เราเกิดอาการ
ซึม เศร้า เหงา เพราะรัก


ช่วงผูกพัน

ไม่มีใครที่ทำตัวคลั่งรักได้ตลอดเวลา เมื่อผ่านพ้นไปช่วงเวลาหนึ่ง
ถ้าไม่โบกมือลากันไปเสียก่อน
คู่รักก็จะฉุดกระชากลากจูงกันเดินมาสู่ช่วงแห่งความผูกพัน
ในตอนนี้จะว่าด้วยการตกลงปลงใจที่จะให้ใช้ชีวิตคู่และสร้างครอบครัว
ฮอร์โมนสองตัวสำคัญ คือ

ออกซีโทซิน (Oxytocix) จากต่อมไฮโปธาลามัส (Hypothalamus)
ซึ่งช่วยกระตุ้นให้เกิดการขับน้ำนมและเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างมารดา และทารก

โดยมีการพบว่า ออกซิโทซิน
จะถูกขับออกมาเมื่อชายหญิงมีความสัมพันธ์ทางเพศที่ลึกซึ่ง
ทฤษฎีบอกไว้ว่ายิ่งชายหญิงมีความสัมพันธ์กันลึกซึ่งแค่ไหน
ความผูกพันก็มีมากขึ้นเท่านั้น

วาโซเพรสซิน (Vasopressin)
สารสำคัญอีกตัวหนึ่งที่เป็นตัวรักษาสมดุลของน้ำในร่างกาย

จะถูกขับออกมาเมื่อร่างกายขาดน้ำ ความตึงเครียดสูง ความดันเลือดสูง
หรือเมื่อคู่รักมีความสัมพันธ์ทางเพศ

นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งพยายามทำการศึกษาถึงฤทธิ์เดชของ วาโซเพรสซิน
โดยหลังจากที่พวกเขาได้ฟัง

ตำนานรักของหนูแห่งทุ่งหญ้าแพรรี (Prairie vole)
ซึ่งเป็นหึ่งในร้อยละ 3 ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ที่จับคู่อยู่กินกันแบบผัวเดียวเมียเดียวตลอดช่วงชีวิต (Monogamous)
ที่มีว่า ถ้าคู่ของพวกมันตาย อีกตัวก็จะตรอมใจตายตามไปในไม่ช้า
โดยไม่คิดจะมีใหม่ ด้วยจิตริษยาต่อหนูแห่งทุ่งหญ้าแพรรี่
ที่ถือและปฏิบัติตามศีลข้อสาม ห้ามผิดลูกผิดเมียเขาอย่างเคร่งครัด

นักวิทยาศาสตร์กลุ่มนี้ทำการให้ยาที่ลดปฏิกริยาของวาโซเพรสซิน ในหนูตัวผู้
ปรากฎว่าหนูตัวผู้ตัวนั้น ไม่ถึงกับศีลแตก แต่เริ่มมีอาการเย็นชา ห่างเหินคู่รัก
และไม่แสดงอาการหึงหวงเมื่อหนูหนุ่มตัวอื่นๆ เข้ามาตีท้ายครัวเลยสักนิด
หลังจบปฏิบัติการสร้างความร้าวฉานแล้ว พวกเขาก็ได้ข้อสรุปมาให้ชาวโลกชื่นใจว่า

ถ้าขาดวาโซเพรสซินเมื่อไร
ก็ให้เตรียมพร้อมรับมือหายนะที่กำลังจะมาสู่ครอบครัวได้เลย